Paraguay · 28 – 31 augustus 2015 · Santa Cruz → Mariscal Estigarribia → Filadelfia → Asunción

Vrijdag 28 augustus 2015

Vandaag moeten we vroeg uit de veren en zeggen we het mooie en veelzijdige Bolivia gedag. Bolivia vonden we echt top. In eerste instantie lijken mensen zich gesloten op te stellen, maar zodra je interesse toont in de mensen, is iedereen vriendelijk en geïnteresseerd. Het is veelzijdig op allerlei fronten…er zijn hooggelegen gebieden en lage gebieden, kou en warmte, verschillende natuur van sneeuw en zoutvlaktes tot bergen en jungle, armoede en rijkdom, allerlei soorten eten en ook nog eens goedkoop…wat wil je nog meer? Tot op heden vinden we Bolivia mooier dan Peru, maar ja…dit kan natuurlijk ook nog veranderen met alles wat ons nog te wachten staat. Het enige minpunt dat we kunnen bedenken is dat ze totaal niet kunnen rijden…er zit geen logica in en iedereen doet maar wat, maar ja…als dit het enige minpunt is, dan kunnen we hardop zeggen: “Bolivia, je was top!”

We rijden vandaag vanuit Santa Cruz via Villamontes naar de grens van Paraguay. Dit is een lange rit, namelijk een uurtje of 12. We genieten van de laatste aanzichten van Bolivia en maken onze BOB op door nog te tanken en wat eten en drinken te kopen. Aangekomen in Ibibobo krijgen we nog een laatste tolbetaling, een check bij de militaire controlepost en dan moeten we onszelf uitschrijven bij de migratie. Het is zo’n klein kantoor dat we er bijna langs rijden. Dit gaat allemaal vlot, stempeltje hier en daar…en het einde van onze reis door Bolivia is een feit. We moeten nog 40 km rijden voordat we bij de grens van Paraguay aankomen, dus zetten we onze weg weer voort.

We komen rond 16.30 uur aan bij de grensovergang naar Paraguay. En hoe gek het ook klinkt, we kunnen hier alleen de auto inschrijven…onszelf kunnen we pas inschrijven bij de immigratie in Mariscal Estigarribia, ongeveer 250 km verder. Dit gaan we vandaag niet meer redden, dus we besluiten om hier bij de grensovergang de nacht door te brengen. We vragen natuurlijk eerst na of dit geen probleem is en vooral of dit veilig is, en wat blijkt: de gehele nacht is de douane aanwezig. We staan tussen de vrachtwagenchauffeurs ons eten klaar te maken en iedereen is erg vriendelijk. Met momenten blijf ik het toch wel spannend vinden om zomaar ergens de auto te parkeren en te overnachten…maar gelukkig weet Leon me gerust te stellen…dit doen ze dagelijks in Nederland, zoals bijvoorbeeld ook bij De Ketting in Boxtel. Oké dan, denk ik op mijn beurt weer…pyjama aan en naar bed…morgen weer een nieuwe dag!

Zaterdag 29 augustus 2015

Vandaag vertrekken we vanaf de grensovergang naar Mariscal Estigarribia in Paraguay…dit zou volgens de douanebeambte een rit van een uurtje of 4 moeten zijn, maar nee hoor…niks is minder waar. De weg is in totaal 235 km en we doen er gewoon 7 uur over…waarom, vraag je je af…nou, omdat er gewoon totaal geen asfalt ligt en het een kwestie van hobbelen is. En normaal gezien is dit ook nog niet zo’n probleem…maar vandaag is het echt het ontwijken van gaten en kuilen in de weg, tenminste als dit enigszins al mogelijk is. Harder dan 10-20 km per uur redden we niet…we verbazen ons er ook over als we auto’s voorbij zien scheuren over deze weg en we irriteren ons mateloos wanneer we ze na 15 minuten in de verte niet meer zien. Maar wij beginnen er niet aan op die manier, want we willen Monty graag heelhuids afleveren. Het mooie aan Paraguay is wel dat iedereen die we passeren, van automobilisten tot vrachtwagenchauffeurs en wegwerkers, ons enthousiast groet. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt…het zorgt er meteen voor dat je je welkom voelt.

Aangekomen in Mariscal Estigarribia tanken we eerst onze auto vol en ook hier is iedereen uiterst vriendelijk. Ook bij de militaire controle groeten ze ons uiterst vriendelijk en geeft men ons meteen een hand…de eerste indrukken van dit land zijn dus top! We rijden verder naar de immigratie, waar een douanebeambte ons vriendelijk begroet en ons ook meteen een hand geeft. We raken in gesprek…althans voor zover dat mogelijk is en waarschijnlijk begrijpt hij ons verkeerd, maar we krijgen gewoon een slaapplek aangeboden bij de immigratie. Dit is toch te geweldig voor woorden, zo vriendelijk en gastvrij! Maar we willen graag door, want ook morgen staat weer een lange rit op de planning. We rijden nog 1,5 uur door naar Filadelfia en parkeren onze auto op de parkeerplaats van Hotel Florida. We hebben een zwembad, toilet en douche tot onze beschikking…helemaal prima! We rijden daarna nog even naar de supermarkt en ook hier groet iedereen ons uiterst vriendelijk…fantastisch dit! Het zal er wel aan liggen dat Paraguay niet zo toeristisch is en men dit land vaak overslaat…nou, we zijn tot op heden blij dat wij dit niet hebben gedaan!

Zondag 30 augustus 2015

Vandaag staat de rit naar Asunción op de planning, ook dit is weer een lange rit…dus je raadt het al, we staan weer vroeg op. Asunción is een van de oudste steden van Zuid-Amerika. Wat ons opvalt aan Paraguay is dat het een beetje western- en cowboyachtig aandoet…veel groene natuur en overal ranches, daarnaast dragen de meesten hier een cowboyhoed en zie je veel mannen op paarden rijden. Ook zien we hier nu meer verschillende dieren dan in de andere landen. Veel verschillende soorten vogels in allerlei maten en kleuren. Ook veel biggetjes, vosjes, geiten, paarden en koeien, en deze lopen ook nog eens gewoon los over de weg…dus met momenten is het ook oppassen geblazen wanneer er weer eentje oversteekt. Het enige kleine nadeel is dat het bloedheet is, we tikken elke dag de 40 graden aan en dat terwijl het hier winter is…hoe heet moet het hier dan wel niet zijn in de zomer?

Als we aankomen in Asunción zie je meteen veel Amerikaanse invloeden terugkomen, vooral in de vorm van grote shoppingmalls en dure Amerikaanse auto’s. Ondanks dat je in Paraguay bent, doet het wel wat Amerikaans aan…de vele Duitse namen buiten beschouwing gelaten, want in Paraguay wonen veel nakomelingen van Duitse immigranten. We rijden de stad in, alles is gesloten en we vinden het maar een vreemd beeld…maar natuurlijk, het is zondag, dat hadden we kunnen weten. We rijden eerst onze hostels af, alleen zit daar niet echt iets bij wat onze aandacht trekt…en ook vrij prijzig, dus gaan we toch maar op zoek naar een hotel. We komen uit bij Hotel Chaco…wel wat aan de prijzige kant, maar met parkeerplek, zwembad en ook airco…hemellief, daar snak ik naar na 3 hete dagen in de auto. Het bijzondere aan Paraguay is dat de overnachtingen in hostels en hotels vrij prijzig zijn, maar het eten spotgoedkoop is. Onze slaapkamer heeft een prachtig uitzicht op het water…lekker 2 nachten relaxen en genieten voordat we weer verder gaan. In de avond proberen we nog een lomito árabe…eigenlijk niks anders dan een shoarmabroodje, maar toch ook weer erg lekker!

Maandag 31 augustus 2015

De laatste dag van de 2e maand is alweer aangebroken, wat gaat de tijd toch snel, maar inmiddels zijn we weer een hoop ervaringen en avonturen rijker…samen gaan we op naar september 2015! Ook vandaag is het weer bloedheet, maar toch besluiten we even door de stad te gaan lopen. Wat opvalt is dat je hier veel verschillende mensen hebt. Waar je in Peru en Bolivia enigszins dezelfde uiterlijken zag…is dit hier totaal anders. Van donker tot licht, van modern tot alternatief, van blond tot zwart haar, alles komt hier voorbij. Als we door de stad wandelen, zien we ook hier weer verschillende prachtige gebouwen. Wat wel vreemd is, is dat je hier midden in de stad sloppenwijken hebt. Dit zijn houten vervallen huisjes, waarvan we eerst zelfs denken dat het een soort marktkraampjes zijn…maar niks is minder waar, er wonen gewoon mensen…erg schrijnend om te zien. Wat we ook vervelend vinden om te zien is dat jonge kinderen op straat rondlopen om schoenen te poetsen, en ook nog eens op blote voeten, wat een contrast. Wij kunnen alleen maar denken “Moeten die niet naar school?”, maar nee…dat werkt toch anders dan bij ons.

Wat wel leuk is om te zien in Paraguay is dat iedereen met thermosflessen loopt…dit is in Paraguay erg gebruikelijk en het is de normaalste zaak van de wereld om de inhoud ervan met elkaar te delen…en dan niet ieder uit een eigen glas, nee, gewoon één beker waar iedereen uit drinkt. Zelfs als je op straat loopt en dorst hebt, kun je iedere voorbijganger om wat drinken vragen…hoe grappig is dat, dat zie ik in Nederland nog niet gebeuren. Je kunt de thermoskannen ook op elke hoek van de straat laten bijvullen en ze drinken allemaal een soort thee, mate genaamd…warm of koud, dat maakt niet uit. Als souvenir besluiten we dan ook een thermoskan te kopen…een leuk en ook handig aandenken uit Paraguay. Leon houdt zijn traditie natuurlijk ook in ere en koopt nog een voetbalshirt…ook souvenir nummer 5, uit Paraguay, is een feit.

Voor de lunch schuiven we aan bij Libo Bar en bestellen op aanraden een empanada en een chipá guazú. Dit is een soort maïsbrood dat lijkt op een quiche…echt superlekker. Na de lunch besluiten we lekker onze hotelkamer op te zoeken en de route door Paraguay verder uit te stippelen, want het is echt te heet…de temperatuur tikt weer de 40 graden aan. Na wat wikken en wegen besluiten we om morgen naar Ciudad del Este te rijden en daar overmorgen de grens over te gaan via Brazilië naar Argentinië om de Iguazú-watervallen te gaan zien…ik ben zo benieuwd hoe dit gaat zijn! In de avond gaan we op aanraden van een medereiziger eten bij Lo de Osvaldo. Serieus, dit was echt een succes! We hebben nog nooit zo’n lekkere steak gehad. Leon bestelt een steak van 500 gram, waarvan hij eerst denkt dat dit wel erg veel is…maar nee hoor, hij geniet met volle teugen en de steak vindt zijn weg wel. Ook ik heb een flink stuk vlees en geniet met volle teugen. Daarnaast is het ook nog eens een leuk restaurant, helemaal ingericht rondom voetbal…zelfs de obers lopen in een voetbalshirt. Voldaan en met een volle buik lopen we terug naar het hotel…morgen op naar Ciudad del Este.

Praktische info

Slapen

• Grenspost Paraguay – overnachten in de auto, douane de hele nacht aanwezig
• Hotel Florida, Filadelfia – overnachten op de parkeerplaats met gebruik van zwembad en douche
• Hotel Chaco, Asunción – parkeerplek, zwembad en airco

Eten

• Libo Bar, Asunción – empanada en chipá guazú
• Lo de Osvaldo, Asunción – steak in een voetbalrestaurant

Goed om te weten

• Bij de grens schrijf je in Paraguay alleen de auto in; jezelf pas bij de immigratie in Mariscal Estigarribia
• De weg door de Chaco naar Mariscal Estigarribia was in 2015 onverhard: 235 km in 7 uur