Peru · 19 – 21 juli 2015 · Copacabana → Puno

Zondag 19 juli 2015

We staan vroeg op, ruimen al onze spullen in en vertrekken…op weg naar Peru. Binnen een half uur zijn we al bij de grens. Het uitschrijven bij Bolivia is zo gepiept, nu nog inschrijven in Peru. Onszelf inschrijven in Peru gaat vlotjes, helaas valt alleen het inschrijven van de auto tegen. In eerste instantie zeggen ze tegen ons dat dit niet mogelijk is…hoezo niet? We hebben alle papieren en helaas slaat de paniek dan weer een beetje toe. Jammer genoeg kunnen ze ook geen Engels en is ons Spaans nog steeds gebrekkig, ofwel un poco Español!

We blijven stug zitten en geven niet op…alleen onze hoop om Peru in te kunnen, wordt steeds kleiner. Moeten we dan echt terug naar Bolivia? We zitten er al een uur en vervolgens geeft de douanebeambte aan dat het eigenlijk een probleem is en wij hem 100 USD moeten betalen. Onze mond valt beiden open van verbazing en we zeggen dit geld niet te hebben, dan wordt het ineens 50 USD…wat wil hij nou? Leon wordt hierdoor erg boos en ik schiet vol met tranen. De man loopt naar buiten en overlegt met zijn collega. Wanneer hij terugkomt, geeft hij aan dat het ineens wel kan en dat dit komt vanwege de señorita (ofwel mijn gejank) en niet vanwege de señor. Maakt allemaal niet uit kerel…als we het land maar binnenkomen! Ze geven ons nog wel duidelijk aan dat we niet in Lima mogen komen, omdat zij of wij (dit begrijpen we niet helemaal) dan in de problemen kunnen komen. Oké dan…prima, papieren invullen en snel wegwezen bij de grens. We zitten in de auto en lachen, wat was dit nou? Als het echt niet had gemogen, hadden we nu ook niet in Peru gereden…waarschijnlijk wilden ze ons gewoon geld aftroggelen, omdat we natuurlijk toerist op ons voorhoofd hebben staan. Dus mensen…pas op bij douaneovergangen, laat je niet verleiden tot het betalen van iets, want dit is niet nodig! We rijden vanaf de grensovergang naar Puno. Weer een prachtig landschap!

Voordat we Puno inrijden hebben we nog een politiecontrole…weer hetzelfde, in eerste instantie zijn ze niet te genieten, maar zodra we zeggen dat we Nederlanders zijn is er niets aan de hand en mogen we doorrijden. Aangekomen in Puno rijden we eerst weer door een markt…in Zuid-Amerika lijkt het wel elke dag markt! Deze markt is gelukkig niet zo’n chaos als in La Paz. We rijden eerst door de stad op zoek naar een hostel/hotel…helaas zit er nergens een private parking bij en we besluiten naar het Eco Inn Hotel te rijden net buiten de stad. In eerste instantie zeggen ze dat een kamer 170 USD kost, maar je kent ons…we zijn niet gek! We boeken bij de receptie via booking.com een kamer voor 55 USD…dat scheelt toch een aantal centen!

Eind van de middag rijden we Puno nog even in voor het pinnen van wat PEN, ofwel SOL, en het halen van een pizzaatje…wanneer we daar staan met onze Chileense auto worden we vaak vuil aangekeken en wordt de vraag gesteld of de auto van ons is…ondanks dat we zeggen dat we Nederlanders zijn, kan er geen glimlach vanaf. Ze zijn hier niet dol op de Chilenen en dat is te merken! Snel met ons pizzaatje naar het hotel! We liggen op de kamer en denken: hier willen we nog een nacht extra blijven, en boeken direct een nachtje bij. Even bijtanken voordat we naar Cusco rijden om de Machu Picchu te bezoeken!

Maandag 20 juli 2015

Na een heerlijke nachtrust in een “echt” bed, eerst even lekker ontbijten in het hotel. Wat is het toch fijn als je niet zelf je eten hoeft te maken of hoeft af te wassen! Onszelf helemaal volgepropt zullen we maar zeggen! In de ochtend besluiten we lekker rustig aan te doen en de tour te pakken naar Uros Village, ofwel Floating Village. Dit ligt ook op het Titicacameer, alleen dan aan de kant van Peru. Helaas is de boeking niet doorgekomen, waarop ik weer denk “alles lijkt wel mis te gaan” en we besluiten zelf de taxi naar de haven te pakken. Slim idee, want dat is natuurlijk veel goedkoper!

We varen eerst een half uur vanaf de haven naar de eilanden. De Uros vormen een volk dat op de met riet gemaakte Uroseilanden op het Titicacameer leeft. De Uros bouwden deze kunstmatige eilanden oorspronkelijk om de Inca’s te ontvluchten. De Inca’s domineerden op dat moment namelijk het vasteland. Deze eilanden, ook wel islas flotantes (drijvende eilanden) genoemd, worden gemaakt van de rijkelijk groeiende biezen. Er worden telkens nieuwe biezen bovenop gegooid, zodat de eilanden blijven bestaan en niet wegrotten. Vandaag leven er nog ongeveer 3000 nakomelingen van de Uros, hoewel slechts een honderdtal van hen nog steeds op de eilanden leeft en deze onderhoudt. Vandaag de dag is het Urosvolk helaas meer een toeristische attractie geworden. En dat is te merken aan alles, overal wordt geld voor gevraagd…het maken van een foto of een vaartochtje van 10 minuten op een biezenboot. Leon en ik zijn hier al snel klaar mee en balen ervan dat zulke dingen zo toeristisch worden gemaakt. Het is prachtig om te zien, maar de sfeer neemt wel een beetje af.

Na deze tocht, lopen we meteen door naar de stad om lekker wat te gaan eten en te drinken. We kiezen een gezellig restaurantje uit, waar Peruanen binnen zitten…dan is het vaak goed eten. Het restaurant heet Colors. Het eten is echt heerlijk en de bediening supervriendelijk. Na het eten lopen we nog even door de stad, wat een drukte weer…overal mensen en auto’s, echte chaos. We lopen ook nog door een overdekte markt…in de ene rij is er groente en fruit, de andere rij noten en weer een andere rij allerlei andere producten. Ik denk lekkere noten te halen…dacht dat het cashewnoten waren, alleen was dat een tegenvaller. Ze zijn keihard en geen idee hoe ik ze moet eten…ach joh, hebben we dat ook weer geprobeerd.

Op de terugweg stoppen we bij een bakkerij…het ziet er allemaal heerlijk uit. We kopen wat lekkers, echt heerlijk…maar superzoet: een beker met dikke slagroom bovenop, brownie in het midden en onderop iets van pudding, en 2 als soesjes uitziende lekkernijen, alleen zijn het bommen van brownie en chocola. En het mooie is, het kost samen 1,5 euro. We pakken de taxi terug naar het hotel en denken: we willen morgen nog niet gaan, dus boeken nog lekker een nachtje bij.

Dinsdag 21 juli 2015

Na het ontbijt kiezen we ervoor om alvast de hostels voor de komende dagen te gaan boeken…dat geeft ons waarschijnlijk wat meer rust! We besluiten om 2 nachten in Cusco te blijven in Inka Club Hostel en 3 nachten in Ollantaytambo in Hostal Los Andenes. Allebei centraal gelegen en met parkeerplek…dat is toch wel handig gezien onze Chileense kentekenplaten. Gelukkig…dat is geboekt! Nu het treinticket van Ollantaytambo naar Machu Picchu nog en de Machu Picchu zelf natuurlijk. We zien dat al veel plaatsen vol zitten, voor zowel de trein als de Machu Picchu zelf…en ja, dan ken je ons…meteen weer in de stress! Waarom ook zo laat dit doen? Maar wat blijkt…er is nog plek voor zowel de trein als de Machu Picchu…gelukkig maar, want hiervoor wilden we naar Peru! We boeken de trein heen om 05.00 uur en we kiezen voor een entreeticket van de Machu Picchu en de minder toeristische route van de berg…dus nee, geen Huayna Picchu. Maar blijkbaar is die route tegenwoordig zo toeristisch dat menigeen zegt de andere route mooier te vinden. Dus we zijn benieuwd en alles is geboekt! Helaas zijn we wel een beetje afgezet qua entreeprijzen, want blijkbaar hadden we beter bij de Machu Picchu zelf kunnen boeken, dat is goedkoper…maar ook dit mag de pret niet drukken, we gaan naar de Machu Picchu!

In de middag nog snel even tanken, zodat we dit morgenochtend niet hoeven te doen en dan pakken we weer de taxi naar het centrum. We besluiten de stad door te slenteren en de eetkraampjes op straat af te gaan. Het ruikt elke keer heerlijk en we zullen er toch een keer aan moeten geloven…en natuurlijk moeten we het ook gewoon een keer proberen, meestal is dit heerlijk! We beginnen met iets zoets…we weten niet wat het is, maar proberen het gewoon. Het is een ronde koek van 3 lagen bladerdeeg met appelstroop en kokos…nummer 1 was heerlijk! We lopen door en zien een man iets van een soort saucijzenbroodje eten, dat willen we ook! Maar wat blijkt, het is een appelflap in de vorm van een saucijzenbroodje…maar ook nummer 2 is heerlijk! Op naar het volgende…we zien veel mensen lopen met iets van friet en chorizo, en ook dat willen we proberen. We komen aan bij een tentje en zien een vrouw voor ons een combinado bestellen, ofwel gefrituurde kip met een soort van nasi en friet en chorizo…dat doen we en ook nummer 3 is weer een succes! Als laatste kiezen we voor een hamburger met friet, sla en tomaat…en ja hoor, ook nummer 4 is geslaagd. En het leuke eraan is, het kost geen drol…we zijn in totaal 17 SOL kwijt met nog 2 flesjes cola erbij, ofwel 5 euro. Nu maar hopen dat alles goed valt! We gaan lekker terug naar het hotel om op tijd naar bed te gaan, want morgen moeten we 6 uur rijden naar Cusco! Dus dat wordt vroeg opstaan!